Historia wiaduktów i tuneli w Alejach Jerozolimskich
Wiadukty i tunele – największe wyzwania Alej Jerozolimskich
Aleje Jerozolimskie od samego początku swojego istnienia były przecinane licznymi torami kolejowymi. Aby umożliwić płynny ruch, konieczne było budowanie wiaduktów i później tuneli.
Pierwszy wiadukt (1875–1878)
Pierwszy duży wiadukt nad torami Dworca Wiedeńskiego powstał w latach 1875–1878. Zastąpił on wcześniejsze przejazdy w poziomie szyn, które powodowały ogromne korki i zagrożenie wypadkami. Wiadukt był konstrukcją żelazną i stanowił jeden z pierwszych tego typu obiektów w Warszawie.
Wiadukt przy ulicy Marszałkowskiej i Brackiej
Wraz z rozwojem miasta i zwiększeniem ruchu kolejowego, w latach 1900–1910 zbudowano kolejne wiadukty – m.in. nad torami w rejonie ulicy Marszałkowskiej oraz przy skrzyżowaniu z ulicą Bracką. Te konstrukcje przetrwały do okresu międzywojennego.
Tunel pod Rondem de Gaulle’a (1975)
Największą inwestycją powojenną był tunel pod Alejami Jerozolimskimi w rejonie obecnego ronda de Gaulle’a (dawniej rondo Waszyngtona). Otwarto go w 1975 roku wraz z budową Trasy Łazienkowskiej. Tunel umożliwił bezkolizyjny przejazd samochodów pod Alejami Jerozolimskimi w kierunku mostu Poniatowskiego i centrum miasta.
Wiadukt nad Alejami przy rondzie ONZ i Emilii Plater
W latach 70. i 80. XX wieku powstały również wiadukty nad Alejami Jerozolimskimi – m.in. przy rondzie ONZ oraz nad ulicą Emilii Plater. Dzięki nim ruch tranzytowy mógł płynąć bez zatrzymywania się na światłach.
Dziś Aleje Jerozolimskie to jedna z najbardziej skomplikowanych komunikacyjnie arterii Warszawy – z wielopoziomowymi skrzyżowaniami, tunelami i wiaduktami, które pozwalają na sprawne poruszanie się mimo ogromnego natężenia ruchu.
Najczęściej zadawane pytania
Źródła: Archiwum m.st. Warszawy, Warszawikia, materiały historyczne ZDM i PKP.